پرونده‌ای برای ظهور/

حضرت آیت الله بهجت(ره): خودمان امام زمان(عج) را زندانی کرده‌ایم

ا آقایى که زیاد به مسجد جمکران مى‌رود، مى‌گفت: آقا را در مسجد جمکران دیدم، به من فرمود: به دل سوختگان ما بگو براى ما دعا کنند و یک مرتبه از نظرم غائب شد.۱۳۹۰ دوشنبه ۲۹ فروردین ساعت 09:34
باشگاه جوانی برنا/ پیام پیر و مرشدمان را هنوز به یاد داریم که در آخرین پیام بهاری  اش خطاب به روشندلان فرمود: انقلاب مردم ایران، نقطه شروع انقلاب بزرگ جهان اسلام به پرچمداری حضرت حجت- ارواحنا فداه- است.

آشنایی با معارف اهل بیت عصمت و طهارت(ع) و امام زمان (عج) وظیفه هر شیعه و دوستدار پیامبر اعظم (ص) است. به همین جهت ویژه نامه ظهور را از نگاه مراجع عظام تقلید منتشر می نماییم که اولین قسمت آن در ارتباط با کلام حضرت آیت الله بهجت (ره) درباره امام زمان(عج) است.

برای دیدن فیلم قسمت هایی از صحبت های ایشان اینجا را کلیک کنید.

کسانى را دیده ایم که گویى به حضرت غائب(عج) تلگراف مى کردند
باید اعتقاد داشته باشیم که عنایت و امداد حضرت غائب ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ در وقایع و حوادث و گرفتارى ها نسبت به شیعیان شامل است، و آن حضرت امام مُفْتَرَضُ الطّاعة و حَىّ است و قطعا ظهور خواهد نمود و او «عینُ اللّه النّاظرةُ» و بر احوال ما مطّلع است.

ما کسانى را دیده ایم که گویى در گشایش و گرفتارى ها با آن حضرت مخابره و تلگراف داشتند، هر چه مى گفتند و یا از آن حضرت مى خواستند، همان مى شد!

شخصى پیاده و خسته در بیابان بود، سه مرتبه گفت: یا امام زمان، یک مالى (وسیله نقلیه) بفرست. فورا چرخ و ارّابه اى پیدا شد و او را سوار نمود و به مقصد رساند!
آن حضرت خیلى به ما نزدیک است ولى ما او را نمى بینیم و دور مى پنداریم.

ویژگى جامعه توحیدى
آیا مى شود شیعه باشیم و یک شب بگذرد و براى نابودى دشمنان اسلام و اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ دعا نکنیم؟! و یا دعاى ما صمیمى نباشد؟!

اگر دعاهاى مقرون به اشک داشتیم، پیش مى بردیم، و اگر مى مردیم و شهید مى شدیم، مقصود حاصل مى شد.

الان برادران و خواهران مذهبى و دینى ما در فشار و ناراحتى به سر مى برند، و ما اینگونه راحت و بى تفاوت نشسته ایم؛ پس اگر روزى ما در فشار و ناراحتى به سر بریم و آنها راحت باشند عیبى ندارد! در حالى که جامعه توحیدى باید طورى باشد که اگر جایى از آن آسیب دید، جاهاى دیگر بى تفاوت نباشند.

قطعا آنان که در دعا راستگو، و مهموم به همّ اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ و مستبشر به سرور آنان هستند، مُبْصَرات و مشاهداتى دارند، و قطعا مثل ما چشم بسته و نابینا نیستند.

خدا نکند که براى تعجیل فرج امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ دعا کنیم ولى کارهایمان براى تبعید فرج آن حضرت باشد!


برتر از تشرف به خدمت امام زمان (عج)
لازم نیست که انسان در پى این باشد که به خدمت حضرت ولى عصر (علیه السلام ) تشرف حاصل کند، بلکه شاید خواندن دو رکعت نماز سپس توسل به ائمه (علیه السلام ) براى او بهتر از تشرف باشد؛ زیرا آن حضرت مى بیند و مى شنود و عبادت در زمان غیبت افضل از عبادت در زمان حضور است و زیارت هر کدام از ائمه اطهار (علیهم السلام ) مانند زیارت حضرت حجت (علیه السلام ) است .


گویا به کلّى از « عینُ اللّه النّاظِرَة » غافل هستیم!
اهل بیت عصمت و طهارت ـ علیهم السّلام ـ بندگانى هستند که علم و صوابشان مُطَّرِد( فراگیر) است، یعنى با داشتن مقام عصمت نه خطا مى کنند و نه خطیئه.

و امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ « عَیْنُ اللّه النّاظِرَةُ وَ اُذُنُهُ السّامِعَة وَ لِسانُهُ النّاطِقُ، وَ یَدُهُ الْباسِطَة » (چشم بینا، گوش شنوا، زبان گویا و دست گشاده خداوند) است و از اقوال، افعال، افکار و نیّات ما اطّلاع دارد؛ مع ذلک گویا ما ائمّه ـ علیهم السّلام ـ و به خصوص امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ را حاضر و ناظر نمى دانیم، بلکه گویا مانند عامّه اصلاً زنده نمى دانیم و به کلّى از آن حضرت غافل هستیم.


علّت غیبت امام زمان(عج)
امیدواریم خداوند براى یک مشت شیعه مظلوم، صاحبشان را برساند؛ زیرا در عالم چنین سابقه نداشته و ندارد که رییس و رهبرى از مریدان و لشکرش این قدر غیبت طولانى داشته باشد.
چه باید گفت؟
معلوم نیست تا کى!
در تمام امّت هاى گذشته غیبت مقدّر شده است، ولى در هیچ امّتى چنین غیبتى با وقت نامعلوم و غیر مقدّر اتّفاق نیفتاده است.

ما مسلمان ها امتحان خود را با پیغمبر ـ صلّى اللّه علیه وآله وسلّم ـ و یازده امام ـ علیهم السّلام ـ در زمان حضورشان پس داده ایم، اگر این یکى هم ظاهر مى شد، لابدّ به قربانش مى رفتیم!

کسانى که در زمان ائمه ـ علیهم السّلام ـ به بنى امیّه و بنى العبّاس گرایش داشتند مگر دیوانه بودند؟! آن ها از میان دو راه دین و دنیا، دنیا و ضدّ آخرت را اختیار مى کردند، و هنوز مناصب( پست ها.) آنها براى ما عرضه نشده تا امتحان خود را پس بدهیم.


ما خود رییس خود را زندانى کرده ایم!
ما مثل طایفه و گروهى هستیم که رییس خود را حبس نموده است و در بلایا، خود تصمیم جنگ و یا صلح را اتّخاذ مى کند! خودمان کرده ایم و اجازه نمى دهیم بیاید قضایا را حلّ کند، با این که مى دانیم اگر بیاید مى تواند مشکلات را حلّ کند، ولى باز او را محبوس کرده ایم!

بنابراین، اگر میلیون ها نفر هم با او موافق باشند، او مثل شخص وحید و تنها است که هیچ ناصر و مُعین و یار و یاورى ندارد! زیرا ما در بیدارى درست به وظیفه خود عمل نمى کنیم، با این حال منتظر هستیم که بیدار شویم و تهجّد به جا آوریم. اگر توفیق شامل حال انسان گردد، از خواب بیدار مى شود و مشغول تهجّد مى گردد؛ ولى اگر توفیق نباشد، چنان چه بیدار هم بشود، از آن ها بهره نمى برد.

آقایى که زیاد به مسجد جمکران مى رود، مى گفت: آقا(امام زمان (عج)) را در مسجد جمکران دیدم، به من فرمود: به دل سوختگان ما بگو براى ما دعا کنند، و یک مرتبه از نظرم غائب شد، نه این که راه برود و کم کم از نظرم غائب شود!

همین آقا هفته  قبل از آن هم، حضرت را در خواب دیده بود. ولى افسوس که همه براى برآورده شدن حاجت شخصى خود به مسجد جمکران مى روند، و نمى دانند که خود آن حضرت چه التماس دعایى از آن ها دارد که براى تعجیل فَرَج او دعا کنند! چنان که به آن آقا فرموده بود: این ها که به این جا آمده اند، دوستان خوب ما هستند، و هر کدام حاجتى دارند: خانه، زن، فرزند، مال، اداى دین؛ ولى هیچ کس در فکر من نیست!

آرى، او هزار سال است که زندانى است، لذا هر کس که براى حاجتى به مکان مقدّسى مانند مسجد جمکران مى رود، باید که اعظم حاجت نزد آن واسطه ى فیض، یعنى فَرَج خود آن حضرت را از خدا بخواهد.

خدا مى داند در دفتر امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ جزو چه کسانى هستیم؟! کسى که اعمال بندگان در هر هفته دو روز (روز دوشنبه و پنجشنبه) به او عرضه مى شود. همین قدر مى دانیم آن طورى که باید باشیم، نیستیم.

/ 0 نظر / 7 بازدید